Jeugdpastoraat

De laatste editie van het JOP magazine PRO! (juni 2014) gaat over jeugdpastoraat. Een concept waar weinig bij stilgestaan wordt. Pastoraat is iets wat de predikant, in het beste geval samen met de kerkenraad, opneemt bij ouderen en zieken: op bezoek gaan, hen steun bieden. Prima.

Kun je daar iets mee, met jeugdpastoraat, of is het gewoon een hippe term voor kerken die teveel tijd en leden hebben?

Ik las toch een paar interessante dingen. In de eerste plaats dat waar volwassenen het vaak aangenaam vinden om hun hart te luchten bij iemand die ze niet echt persoonlijk kennen, (maar wel respecteren) zoals de predikant, kinderen en jongeren doorgaans juist pas beginnen te vertellen als ze een band met iemand hebben.

Ten tweede dat jeugdpastoraat gaat om nabijheid. Om er zijn. We steken vaak onze energie in het organiseren van de catechese of leuke activiteiten. Dit is natuurlijk belangrijk, maar de vraag is of dit altijd het belangrijkste is? Wat heeft een jongere aan een les over vergeving als zijn ouders in scheiding liggen of haar beste vriendin iets is overkomen, om maar iets te noemen? Is het soms niet goed om het programma even aan de kant te schuiven en stil te staan bij het dagelijks leven? Of om het programma hiermee te verbinden? Of om achteraf nog even door te praten?

Ik kom het ook tegen als vrijwilliger. Met een vol programma heb ik nogal eens de neiging om na het programma van de jeugdavond zelf even uit te zakken bij de volwassenen en de jongeren hun ding te laten doen. Terwijl het juist dan waardevol is om gewoon mee rond te hangen, eens te vragen hoe iemands week is geweest, nog een uurtje te kletsen met de een en de ander. Op zondag probeer ik het wel regelmatig te doen. Meestal hang ik na de dienst met de tieners aan de bar of in hun jeugdlokaal, om te horen hoe de examens gaan, wie er een nieuw kleedje heeft of een nieuw lief. Ik check ook heel regelmatig mijn Facebook. Vaak is er niks boeiends te melden en posten ze gekke foto’s, mooie plaatjes en spreuken of gênante uitspraken. Maar dan is er die keer dat ze ruzie heeft met haar moeder en scheldt op dat stomme rotgeloof. Of die keer dat zijn eerste relatie uitgaat. Of die keer dat twee vriendinnen ruzie hebben. Of die keer dat hij er even onderdoor zit. Of die keer dat de examens heel goed of heel slecht geweest zijn. En dan weet ik het en probeer ik er te zijn. Door een ‘like’ of door een berichtje dat ik er ben als ze me nodig hebben. Door mee te leven of een gesprekje aan te knopen.

Ik zie dat dit niet hetzelfde is bij de tieners waarmee ik al een paar jaar optrek als met degenen die er nog maar een jaar bij zijn. Vertrouwen heeft tijd nodig om te groeien. En niet iedereen zal zich even veilig of aangesproken voelen bij elke persoon.

In het magazine stonden ook verschillende voorbeelden van jeugdpastoraat. Bijvoorbeeld het project ‘kerkvrienden’ uit een Nederlandse dorpskerk. Jongeren uit de gemeente mogen aangeven welke volwassene ze als ‘kerkvriend’ zouden willen hebben. Er wordt dan een match gezocht tussen een jong en ouder gemeentelid. De volwassene heeft het initiatief in de vriendschap. Samen doen ze leuke dingen en praten ze ook over geloof. Dit kan enkele jaren lopen. In feite is het een soort peter/meter-schap of buddyproject. De meiden in het artikel gaven aan erdoor meer bij de kerk betrokken te zijn en blijven.

Ik vond het een mooi voorbeeld van hoe jeugdpastoraat ook in kleinere kerken een heel waardevolle rol kan spelen in de versterking van de onderlinge cohesie en de gemeente als geheel. Misschien toch een term die het onthouden waard is.

Download gratis de map van JOP rond Jeugdpastoraat: http://jop.nl/producten/jeugdpastoraat/jeugdpastoraat

PRO kunt u gratis aanvragen op http://jop.nl/producten/pro/pro. U kunt er ook nummers online doorbladeren.

Vragen over jeugdpastoraat in uw gemeente? Neem contact op.